Bir gün Cühaya dedilər ki, heç şer inşa edə bilirsən?
   Dedi ki, bu fəndə mənim mislü manəndim yoxdur.
   Bir şer oxudu, misrai-əvvəlinin qafiyəsi zai-banəqtə idi və ikinci qafiyəsi zai-möhmələ. Əvvəli məzmum, axırı məksur.¹
   Dedilər ki, bu nə gunə şerdir?
   Dedi ki, bunun zərəri yoxdur, zai-möcəməni dəxi zai-məhməliə kimi oxuyun.
   Dedilər ki, qafiyənin biri məzmumdur, biri məksur.
   Dedi ki, qəribə eşşək adamlarsız! Mən deyirəm ki, nükteyi-zahirdən göz yumun, siz indi erab² dalınca gəzirsiniz.