Bir qarıcıq var idi,

Tumancığı dar idi,

Canınnan bezar idi,

Afdafa aldı ələ,

Getdi buz üstə belə,

Buz üstündə yoruldu,

Afdafası qırıldı.

Asılana-asılana fağan eylədi;

Üzün tutub buza söylədi:

-A buz, sən nə zalımsan?

-Mən zalım olsaydım,

Gün məni əritməz idi.

-Gün, sən nə zalımsan?

-Mən zalım olsaydım,

Bulut qabağımı kəsməz idi.

-A bulut, sən nə zalımsan?

-Mən zalım olsaydım,

Yağış mənnən yağmazdı.

-A yağış, sən nə zalımsan?

-Mən zalım olsaydım, göy ot

mənnən bitməzdi.

-Ay ot, sən nə zalımsan?

-Mən zalım olsaydım,

Qoyunlar başımı üzməzdi.

-A qoyunlar, siz nə zalımsınız?

-Biz zalım olsaydıq,

Canavarlar bizi yeməz idi.

-Canavar, sən nə zalımsan?

-Mən zalım olsaydım,

Qara köpək məni boğmaz idi.

-Qara köpək, sən nə zalımsan?

-Mən zalım olsaydım,

Siçanlar çörəyimi yeməzdi.

-Ay siçanlar, siz nə zalımsınız?

-Biz zalım olsaydıq,

Pişiklər bizi boğmazdı.

-Ay pişiklər, siz nə zalımsınız?

-Biz zalımıx-zalım,

Yük üstü yorğanımız,

Kürsü üstü qışlağımız.